«Να καεί να καεί το μ….. η Βουλή!» είναι ένα σύνθημα που έχουν με ακούσει πάρα πολλές φορές στην Ελλάδα. Αλλά η τάση μας προς την πυρομανία δεν σταματά εκεί αφού δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν καεί δημοσίως σημαίες (είτε ελληνικές είτε ξένων χωρών) αλλά και βιβλία.
Το να μου ζητάει κάποιος να τεκμηριώσω για το αν το κάψιμο συμβόλων είναι μία μορφή έκφρασης ή όχι είναι για μένα κάτι το προφανές. Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω τις πεποιθήσεις του οποιουδήποτε αφού είναι απολύτως κατανοητό για κάποιους να μην σημαίνει τίποτα η ελληνική σημαία ή ο σταυρός κλπ. Άλλο νιώθουν περήφανοι ακούγοντας τον εθνικό ύμνο και άλλοι φορώντας ένα μπλουζάκι με τον Τσε Γκεβάρα.
Ακριβώς λοιπόν επειδή οι απόψεις διίστανται πρέπει όλες οι πλευρές να προβούν σε αμοιβαίες υποχωρήσεις. Σε κάποιον μπορεί να αρέσει να κυκλοφορεί με την ελληνική σημαία στη διάρκεια μιας εθνικής επετείου αλλά σε κάποιον άλλο μπορεί να φαίνεται παντελώς ανούσιο και να διαφωνεί ριζικά.
Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει ως αντίδραση να πάρει μία άλλη σημαία και να αρχίσει να την καίει για να εκφράσει την άποψή του. Αυτό δεν είναι ελευθερία αλλά βανδαλισμός. Ανεξάρτητα από το αν το «πανί» που καίγεται συμβολίζει τη σημαία της Ελλάδας, της Αλβανίας ή της Αμερικής! Η αντίδραση στην παρουσία ενός συμβόλου δεν μπορεί να είναι το κάψιμό του αλλά η μη χρησιμοποίησή του.
Μπορώ να καταλάβω σε αρκετά μεγάλο βαθμό όσους δεν είναι τόσο «Ελληνάρες» και δεν τους αντιπροσωπεύουν κάποια σύμβολα. Ελευθερία όμως δεν είναι να μπορείς να προσβάλεις αυτούς που τα πιστεύουν αλλά να το ανέχεσαι και να μην προκαλείς.
Εξάλλου είτε μας αρέσει είτε όχι κάποτε κάποιοι άνθρωποι πολέμησαν και σκοτώθηκαν για αυτή τη σημαία και όσα συμβόλιζε για εκείνους. Όσο κι αν έχουν αλλάξει οι καταστάσεις, όσο απογοητευμένοι και να είμαστε το κάψιμο και ο βανδαλισμός δεν είναι λύση.
Τα ίδια ισχύουν και στην περίπτωση των Μουσουλμάνων οι οποίοι ναι μεν προκάλεσαν σε μικρό βαθμό με το να προσευχηθούν στα Προπύλαια, όμως το να τους διακόπτεις και να τους πετάς αυγά την ώρα που κάνουν κάτι πολύ σημαντικό για εκείνους δείχνεις πως δεν έχεις την απαραίτητη παιδεία αλλά και ακόμα κι αν έχεις κάποιο δίκιο με αυτό τον τρόπο το μόνο που καταφέρνεις είναι να το χάσεις!
Η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Αυτό δυστυχώς στην Ελλάδα είναι ελάχιστοι που μπορούν να το καταλάβουν και συνήθως η μεγαλύτερη μερίδα τείνει να προβαίνει σε απαράδεκτες πράξεις και να χρησιμοποιεί ως υπεράσπιση το ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό, τι θέλει! Ό, τι θέλει όμως σπίτι του, χωρίς να το ξέρει ο άλλος, γιατί τότε το κάνεις αλά για να προκαλέσεις και όχι για να εκφραστείς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου