Στη σημερινή εποχή της τεχνολογίας και της κυριαρχίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης, παραδοσιακών και νέων, οι δημοσιογράφοι έχουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης μέσω της χειραγώγησης. Για να πετύχουν όμως αυτή τη χειραγώγηση οι λέξεις που χρησιμοποιούνται στο δημοσιογραφικό λόγο είναι πολύ προσεκτικά επιλεγμένες.
Αυτό είναι προφανές και στη χώρα μας, ειδικά στο επιπέδου της πολιτικής. Εξάλλου για αυτό το θέμα ο Νοάμ Τσόμσκι εύστοχα έχει αναφέρει πως ο σκοπός των σημερινών ΜΜΕ είναι απλώς να ναρκώνουν το μυαλό μας και να μειώνουν την ικανότητά μας να σκεπτόμαστε.
Τέτοια φαινόμενα όμως υπάρχουν και στο χώρο του αθλητισμού, κάτι που σχετίζεται με την ύπαρξη 16 αθλητικών εφημερίδων! Κάθε μεγάλη ομάδα που «σέβεται» το εαυτό της έχει μία φίλα προσκείμενη σε εκείνη εφημερίδα ώστε να επηρεάζει το αθλητικό κοινό.
Κάθε μέρα βλέπουμε κρεμασμένες στα περίπτερα όλης της χώρας εφημερίδες με προκλητικά εξώφυλλα που μόνο στόχο που έχουν είναι να πουλήσουν λίγα φύλλα παραπάνω ώστε έχουν μεγαλύτερα έσοδα, δίχως όμως να υπολογίζουν πως αυτές οι λέξεις που χρησιμοποιούν είναι ένας από τους λόγους που υπάρχει τόσο μεγάλη βία στα γήπεδα όλης της Ελλάδας.
Φυσικά θα ήταν μεγάλο λάθος να πιστέψει κάποιος πως μόνο οι δημοσιογράφοι φταίνε για τις εικόνες ντροπής που έχουμε δει όλοι λίγο-πολύ σε κερκίδες γηπέδων ή και στους δρόμους γύρω από αυτά. Όμως ένας οπαδός με διαφορετική ψυχολογία θα πάει να παρακολουθήσει έναν αγώνα όταν επί μία εβδομάδα η εφημερίδα που πρόσκειται στην ομάδα που υποστηρίζει τον «βομβαρδίζει» με εξώφυλλα όπως «πάρτε τους τα σκαλπ», «λιώστε τους», «Δημούτσο, Δημούτσο ρίξτους ένα… γκολ» και πολλά άλλα ακόμα χειρότερα.
Επίσης πως γίνεται οι αθλητικοί συντάκτες να νίπτουν τας χείρας τους για όσα συμβαίνουν στον ελληνικό αθλητισμό όταν υπάρχουν συνεχείς αναφορές στους διαιτητές, στα σφάλματά τους ή ακόμα και στην ανάγκη να δημοσιευτούν τα πόθεν έσχες μερικών εξ αυτών, υπονοώντας ουσιαστικά πως χρηματίζονται?
Όλα αυτά όμως είναι αποτέλεσμα εκτός της κατευθυνόμενης δημοσιογραφίας και της ανεπαρκούς παιδείας των αθλητικογράφων. Αυτό φαίνεται από τις αμέτρητες φράσεις- κλισέ που διαβάζουμε στις εφημερίδες ή ακούμε στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο όταν γίνεται η περιγραφή ενός παιχνιδιού.
Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ατάκες όπως «η ψυχοφθόρος διαδικασία των πέναλτι», « τραγική φιγούρα ο τερματοφύλακας», «μοιραίος παίκτης ο τάδε», «η μπάλα γλύφει το δοκάρι» και πολλές άλλες παρόμοιες φράσεις.
Επιπλέον, ακόμα και καταξιωμένοι αθλητικοί συντάκτες θεωρούν πως με το να χρησιμοποιούν πάρα πολλές μεταφορές, ανούσιες στις περισσότερες περιπτώσεις, «ομορφαίνουν» το γραπτό τους ή την ομιλία τους και αποκτούν μεγαλύτερο κύρος.
Όλα θα ήταν πολύ καλύτερα γα τον ταλαιπωρημένο ελληνικό αθλητισμό αν οι Έλληνες δημοσιογράφοι δεν προκαλούσαν επί τούτου τους οπαδούς με εμπρηστικές δηλώσεις και πρωτοσέλιδα και αν κατανοούσαν πως πολλές φορές το απλό είναι αυτό που κάνει το λόγος τους πιο ελκυστικό και κυρίως πιο απλοϊκό και κατανοητό στο κοινό που απευθύνονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου